Leiðrétting á símanúmeri, hið rétta er: 00 351 93 353 45 08.

Takk. Ávallt þakklát.

Ókei, smá beisik upplysingar eins og ég var búin ad lofa:

Númerid mitt í Portúgal er 00 351 91 265 9400. Besta og hradvirkasta leidin til ad ná sambandi er ad senda mér sms. Hins vegar var ég nógu mikill bjáni til ad kaupa mér símakort hjá Vodafone í Lissabon - til ad klára thad bara af - en svo reynist Vodafone ekki hafa útibú í Coimbra thannig ad ég er enn ad reyna ad átta mig á thví hvernig ég á ad kaupa mér inneign naesta árid. Thannig ad ég mun líklegast ekki svara smsunum, svona fyrsta kastid a.m.k.

Sá partur af heimilisfanginu sem ég er komin med er Rua da Alegria 99, Gledigata 99, sem Una sá fyrir sér sem hóruhúsagotu. Ég veit ekki póstnúmerid og thad eru engin nofn eda neitt utan á húsinu. Ég bryt heilann mjog mikid um thad hvernig fólkid í húsinu faer reikningana sína. Einhvern póst hlytur thad ad fá, goddamn it.

Um leid og ég fae frekari upplysingar um heimilisfangid set ég thaer hér inn, til ad allir geti sent mér pakka á tvítugsafmaelinu eftir rúman mánud. Takk fyrir.

Ég er búin að vera að safna hári síðasta mánuðinn, ekki á hausnum heldur löppunum, til að geta vaxað það fyrir brottför (einu minna áhyggjuefni fyrstu vikurnar í ókunnu landi) og nú er ég orðin svo hárprúð að það er orðið óþægilegt að vera í sokkabuxum. Ég veit að þetta er ekki eitthvað sem ykkur langar að vita en tjái mig af tómri illgirni. Ég get alveg lofað því að á Hellissandi var þetta ekki truflandi, ég var orðin svo hirðulaus um útlit mitt að ég var komin með samvaxnar augabrúnir þegar ég kom suður.

Mér er farin að þykja utanför mín hjákátleg tilraun til sjálfstæðis og lærdóms eftir að ég rakst á blogg þeirra Önnu systur Sædísar og Höllu og Obbu sem bjó einu sinni í götunni minni. Þær stunda nú nám við háskóla í Amman og búa á jórdanskri heimavist. Ég lít nám Hafdísar við Kaupmannahafnarháskóla einnig rómantískum augum, þar gæti maður drukkið á Hvids Vinstue og látið sig detta niður stiga (að vísu var mér bent á að mesti sjarminn væri farinn af þessum námsdvölum í Köben eftir að farþegasiglingar milli landa lögðust mestanpart af og við tóku helgarfrí heima með IcelandExpress). Að öðru leyti er ég sátt við eigin áfangastað.

Ég fór niður í Kvennó í dag að sækja stúdentsplaggið mitt á ensku (ég fékk 9 í "life skills" ). Ég fann fyrir létti um leið og ég steig aftur út úr skólanum og varð fyrir uppljómun í leiðinni, ég fann orð yfir tilfinninguna sem fylgir utanförinni en er hvorki tilhlökkun né kvíði: feginleiki. Ég er brjálæðislega fegin að vera að fara. Svo fór ég í London og fékk mér pulsu að skilnaði. Það síðasta sem ég geri áður en ég fer, það fyrsta sem ég geri þegar ég kem.

Ég ætla að blogga aftur á morgun. Staðföst yfirlýsing. Nú ætla ég að borða lambakjöt.

Ég er úttroðin af nautakjöti, vínberjum og camembert. Um mitt kvöld þurfti ég að skipta úr pilsinu mínu og nýju hauskúpusokkabuxunum yfir í thaibuxurnar sem gefa meira eftir, en með þeirri afsökun að það væri komið gat á pilsið mitt. Samt hef ég gengið í mörg ár gengið í pilsum sem eru eins og gatasigti án þess að hafa fyrir því að stoppa í þau.

Ég fór út að borða með systur og ömmu, í árlegan nautakjötskvöldverð sem er afmælisgjöf ömmu til okkar systra. Ég fékk mína aðeins á undan í ár, en systir verður sweet sixteen í vikunni. Amma keyrði á litla bílnum sínum – hún er svona ökumaður sem Tinna myndi kalla tussu við fyrsta tækifæri, keyrir yfirleitt alls staðar á þrjátíu og stoppar fimm metra frá ljósunum þegar það er rautt. Ég skil hana ósköp vel, henni er bara ekkert vel við allt þetta kraðak af bílum sem allir eru fullir af fólki með pirrað augnaráð: helvítis gamalmenni. Ég er gamalmenni fyrir aldur fram, hef verið það frá því ég var á leikskóla, og á auðvelt með að setja mig í þeirra spor.

Það er alltaf gaman að fara út að borða með ömmu, hún segir þúsund sögur af samferðafólki sínu gegnum tíðina yfir matnum. Hún var barnakennari áratugum saman, í sveit og borg, og hefur ótakmarkað umburðarlyndi og skilning á breyskleika mannfólksins enda kann hún endalausar sögur af splundruðum heimilum og illa förnum börnum. Saga kvöldsins var af strák sem stamaði og var sendur í sveitaskólann til ömmu og afa, öðlaðist þar sjálfstraust og vini og endaði sem læknir í Amríku. Vafalaust gaf amma sér allt kredit í sögunni en þó held ég að lítilmagninn hafi alltaf átt hjá henni skjól, hvort sem það voru stamandi strákar eða óléttar stelpur sem þorðu ekki heim og fengu að vera hjá henni á jólunum. Það er eitthvað róandi við svona sögur af hnarreistri góðmennsku í miðri samfélagssúpu af hörmulegum lífsreynslusögum um kynferðisofbeldi og misþyrmingar, eitthvað sem fær mann til að halda í vonina. Amma er eins og hugmynd um mótvægi við allan ömurleikann.

Við komum heim og systir fór á límingunum þegar ég gaf henni afmælisgjöfina sem ég hafði ekki getað staðist að kaupa fyrirfram; kvikmyndina Magnús eftir Þráin Bertelsson á dvd. Slagorð myndarinnar er: Lífsháski, framhjáhald, spenna, náttúruvernd og ógleymanlegar persónur – óvenjuleg mynd um venjulegt fólk. Egill Ólafs leikur lögfræðing sem fær sjúkdóm. Mynd frá 1989 sem hefur elst ótrúlega illa.

Þráinn Bertelsson er margendurtekinn maður mánaðarins í fjöllistahóp systur minnar, sem telur tvær unglingsstúlkur, næstum því jafn dýrkaður og Benóný Ægisson sem þær hafa dáð síðan þær fundu plötu hér uppi í risi með Kamarorghestum. Ástæðan fyrir aðdáuninni á Þráni er mjög óljós en á sennilega rætur sínar í snilldarmyndinni Jóni Oddi og Jóni Bjarna. Aðdáunin á Benóný er aðallega tónlistarlegs eðlis og jókst um allan helming eftir að þær uppgötvuðu að hann hafði spilað á saxófón í marga mánuði áður en það kom í ljós að ofan í saxófóninum leyndist baðhandklæði.

Það saxast á dagana. Ég hlakka svolítið til og kvíði svolítið fyrir, sérstaklega því að dröslast með farangurinn á Heathrow, en aðallega hef ég komist að þeirri niðurstöðu að ég hefði aldrei meikað það andlega að vera heima í vetur. Ég er búin að vera á djamminu síðustu tvær nætur og ekkert sannfærir mann jafn mikið um innihaldsleysi þess lífs sem maður lifir og ístöðulaust djamm. Sjarmalaus flækingur milli staða þar sem hvergi er hægt að setjast, fólk kemur og hverfur frá augunum á manni og maður hefur ekki einu sinni eirð í sér til að drekka. Ég hef ekkert að sækja hingað lengur.

Mér líður svolítið eins og eftir að ég kom frá Laugarvatni, eins og líf mitt sé ýmist búið eða ókomið. Þá duttum við Emma og Hlölli í það heima hjá mér á menningarnótt, frestuðum því sífellt að fara út í menninguna en drukkum því stífar, og drógum fyrir gluggann þegar fyrstu blossar flugeldasýningarinnar lýstu upp kompuna niðri þar sem við vorum farin að sötra Havana Club með pabba.

Það var verið að spila ótrúlega sweet tónlist í öllum búðum á Laugaveginum í dag. Þeir voru með Ellý í KRON og Hauk í Ranimosk. Um daginn var Bob Dylan alls staðar. Það er eins og þetta sé samstillt. Hins vegar fórum við mamma í Kringluna í fyrrakvöld að kaupa garn og kakómalt og þar hrærðist saman FM og Létt-drullan úr öllum búðum. Ég held að það versta hafi verið í skóversluninni Focus, sem annars er fín búð, ógeðslegt lag sem var stundum á FM þegar krakkarnir voru að ganga frá í salnum á Hellissandi – Gasolina. Textinn er ,,gasolina, me encanta la gasolina” endurtekið út í eitt undir einhverjum píkuskrækjum og hjartatruflandi bassatakti. Mér er fyrirmunað að skilja hvernig afgreiðslufólkið hélt að þetta hefði hvetjandi áhrif á viðskiptavinina.

Reyndar er easy listening lyftutónlistin jafnvel verri. Hún tröllreið einmitt öllu í salnum á Hellissandi á kvöldin. Þar var til dágóður stafli af geisladiskum sem voru spilaðir yfir kvöldmatnum – Richard Clayderman, Julio Iglesias og Jón Sigurðsson Idolstjarna voru uppistaðan. Eini diskurinn sem hlustandi var á var einhver gítardiskur með Eivöru Pálsdóttur. Þegar ég kom að borða með familíunni bað ég stelpurnar að skipta um tónlist. Mér leið svolítið eins og versta snobbara, en mér fannst það einfaldlega niðurlægjandi fyrir þann góða mat sem Gunna hafði eldað að drekkja honum í Our love með Jóni Sigurðssyni (,,the first cut is the deepest...” svona fimm sinnum á sama kvöldinu). Hvernig hitt starfsfólkið meikaði að bera fram mat heilt kvöld með þetta í eyrunum veit ég ekki. Það er svo lítið mál að finna easy listening djass eða eitthvað sem særir þó ekki hlustirnar á manni – bara Jobim eða strengjasull Diönu Krall hefðu bjargað miklu.

Ég er komin með nettengingu hérna heima og hafði því enga afsökun fyrir að fresta því að fá mér einkabanka. Ég veit ekki af hverju mér er svona illa við þetta fyrirbæri. Mér finnst bankar og bankafólk hafa það eina hlutverk að gera mér erfitt fyrir. Ég vil bara eiga peningana mína einhvers staðar, helst sem mest af þeim, og geta nálgast þá á auðveldan hátt. Í staðinn er hringt í mig dag og nótt að segja mér frá hagstæðum kjörum hinna og þessa banka, með löngum orðum sem ég skil ekki og vinsamlegum tóni þess sem veit sig gáfaðri. Þegar ég hætti mér niður í banka að sækja um svona heimabanka eða spyrja hvort ég eigi að halda áfram að vera í íslenskum banka eða skipta yfir í portúgalskan, þori ég varla að koma með spurningar því óskiljanlegum svörunum fylgja jafnan fyrirlitleg augnaráð á fávisku minni. Ég meina, fyrst þeim finnst ég svona vitlaus, geta þau þá ekki bara talað við mig á mannamáli? Eða barnamáli, ef út í það er farið.

Ég bara þoli ekki peningamál. Ég vildi stundum að það væri enn vöruskiptakerfi á Íslandi, ég myndi geta unnið mér inn kannski tólf fiska og tvö brauð og svo skipti ég á því fyrir einhvern fallegan kjól. Ég ætti bara vörugeymslu heima. Eða ennþá betra; skiptin færu fram í rauðvínsflöskum. Þá kæmi aldur rauðvínsins í staðinn fyrir vexti, því lengur sem ég ætti flöskurnar því verðmætari yrðu þær. Og svo gæti maður líka drukkið verðmætin. Mér hefur alltaf fundist það galli á peningum að geta ekki borðað þá. Reyndar á ég að minnsta kosti tvo vini, báða hægri sinnaða, sem ég hef séð þefa af peningaseðlum af því að þeim finnst lyktin svo góð.

Ég ætla að fá mannfræðinemann Önnu Völu til að redda mér einhverjum huggulegum ættbálki í Papúa-Nýju Gíneu eða einhvers staðar þar sem ég get tekið upp búsetu í samfélagi sem enn notar vöruskipti. Ég held það myndi létta þó nokkuð á viðkvæmu taugakerfi mínu.

Eftir viku verð ég stödd í flugvél á leiðinni til Lissabon. Ég nota hvern dag til að reyna að hitta sem mest af vinum og ættingjum. Eða ætlaði að gera það. Hingað til hef ég aðallega verið að drekka bjór með Bryndísi, hinum iðjuleysingjanum, meðan allir ærlegir jafnaldrar okkar eru í skóla eða vinnu. Og lesa minningargreinar. Ég hef áður undrað mig á því hér hversu mikla holskeflu af andlátum haustið virðist hafa í för með sér.

Og hahaha, hér er haust. Borgin ljómandi snotur í haustlitunum, sem einfaldlega snjóaði yfir á Sandinum. Það var vitlaust veður og ófært víða um land á mánudaginn, en við spóluðum af stað fyrir hádegi með aðeins eina hugsun í kollinum: við gistum í Borgarnesi ef við komumst ekki fyrir Hafnarfjallið. En héðan ætlum við burt. Reyndar var Hafnarfjallið lamb að leika sér við og bíllinn svo þungur af farangri að hann hélt sig alveg á réttum vegarhelming. Eftir skyldubaðið við heimkomu rauk ég niður í bæ að kaupa mér ljóð eftir Sylviu Plath – var að klára Glerhjálminn og fannst hún ógeðslega mögnuð, þó ég væri ekki alveg sátt við þýðinguna sumstaðar. Ég ætla að eiga ljóðin í flugvélinni.

Ég sé fram á mergjað taugastríð um helgina, þegar ég þarf að ákveða hvaða bækur, geisladiska og föt ég ætla að taka með mér. Ég hugga mig við það að tölvan mín er full af tónlist og bókasafn háskólans í Coimbra er mjög stórt. Annar tilfinningalegur viðskilnaður verður nógu erfiður – á þriggja ára afmælinu sínu hætti síminn minn að hlaða sig. Þriggja ára...hvernig væri það ef öll rafmagnstæki entust svona lengi? Maður þyrfti að endurnýja allt á þriggja ára fresti, brauðrist, hrærivél og handþeytara. Reyndar held ég að ég noti símann minn töluvert meira en handþeytarann, og það er nú tæplega sambærilegt hvort eð er. Mér tókst reyndar að eyðileggja einn handþeytara á Hellissandi, hann var víst ætlaður fyrir rjóma og ég reyndi að þeyta með honum hnausþykkt vöffludeig þangað til hann dó.

Ég hlakka til að hætta að blogga við för mína út. Ég ætla að taka upp bréfa- og emailsamskipti við allra nánustu vini og vandamenn (Hafdís, nennirðu að senda mér heimilisfangið þitt?) í staðinn. Með svona bloggi hlýtur maður alltaf að skapa sér ákveðna sjálfsmynd út á við, sem ég held að sé að sumu leyti erfiðara að breyta en því hvernig maður er í eigin persónu, og það getur verið niðurdrepandi að lesa blogg þar sem maður hefur verið að tala út um rassgatið á sér og birst lesendum sem óttalegur bjáni. Svona er maður nú fullur hégóma. Málið er kannski að vera vandvirkari – ég er bara svo málóð og alls ekki vandvirk í eðli mínu, hvað þá að ég hafi nokkurn tímann hugsað áður en ég tala. Það er kannski næsta skref í þroskaferlinu.

Allavega, til að ná að hitta sem flesta áður en ég fer þá er smölun á Kúltúr á föstudagskvöldið. Þar ætla ég að minnsta kosti að vera á standandi fylleríi. Ég sendi örugglega sms á línuna en ef ég gleymi einhverjum þá eru allir vinir og góðkunningjar hvattir til að mæta svo ég geti slefað aðeins upp í þá.

Ég klukka Bastarð víkinga, Hlölla, Birtu Harrison, Hafdísi og Leif.

Ég hef verið klukkuð af Hildi. Ég hef fylgst með klukkununum ganga blogga á milli undanfarna daga, svitnað af löngun og afbrýðisemi og beðið eftir að verða klukkuð. Hildur hefur reynst vera tengill minn við heiminn, staðfestingin á viðurkenningu hans á tilvist minni og tilvistarlegu netvæddu mikilvægi. Jess.

1. Í dag komst ég að því að ég kann alla texta á Falling into you með Celine Dion. Ég var einn harðasti aðdáandi mrs. Dion um þrettán ára aldur og var iðin við að útbreiða fagnaðarboðskapinn. Ég leit svo á að það bæri vott um mikið tónlistarlegt dómgreindarleysi að pabbi minn skyldi ekki viðurkenna augljósa hæfileika söngkonunnar. Á hverjum degi þegar ég og Guðný vinkona mín vorum búnar í skólanum fórum við heim til hennar, sem bjó við hliðina á Hagaskóla, klæddum okkur úr risastóru dúnúlpunum okkar og fórum að drekka fjólublátt Koolaid, spila Super Mario Bros og hlusta á Celine Dion. You were my eyes when I couldn´t see…
2. Ég finn ekki jafnvægið milli þess að vera einfari og félagsvera. Þegar ég var lítil stelpa dreymdi mig um að loka mig inni í litlu herbergi og vera þar að eilífu. Ég ætlaði að eiga eins konar örbylgjuofn sem maður gæti stimplað inn í hvað mann vantaði, hvort sem það var einhver bók, bíómynd eða matur, og svo birtist það í ofninum. Ég ætlaði aldrei að koma út úr herberginu aftur og við tilhugsunina fann ég fyrir yndislegri öryggistilfinningu af því að þá þyrfti ég aldrei að kljást við mannleg samskipti. Stundum dreymir mig um þetta ennþá – samt finn ég fyrir óþreyju eftir nokkra einmanalega daga og langar að halda risastórt partí fyrir vini og ættingja og hella alla fulla. Og ég er svo svo mikið borgarbarn.
3. Ég hef engan metnað fyrir neinu. Ég vil alltaf fara auðveldu leiðina að hlutunum, sópa rykinu undir teppið og hafa það kósí. Hingað til hef ég komist vel af þrátt fyrir þetta metnaðarleysi, og komst að því í framhaldinu – fyrir svona þremur mánuðum – að íslenskt skólakerfi er drasl. Ég vil bara eignast rauða skó, fá að vera með fólkinu mínu og detta í það af og til. Aðrir þurfa sífellt að skapa markmið fyrir mig og svo læt ég bara ýta mér út í hlutina. Tengt þessu metnaðarleysi er algjört skoðanaleysi mitt. Mér stendur í raun og veru á sama um flest málefni.
4. Af og til, sérstaklega þegar ég les eitthvað sem ég hef skrifað, finnst mér óbærilegt að vera ég. Ég skil ekki hvernig ég hef getað lifað með mér hingað til. Nærvera sjálfrar mín og persónueinkenni verða svo yfirþyrmandi að mig langar mest til að láta aðskilja sál mína frá líkamanum og verða gangandi brosandi búkur eins og idjót framan í heiminn.
5. Ég kyssti stelpu í fyrsta sinn þegar ég var fimm eða sex ára, í Kópavogi, alveg niðri við voginn, bak við skúr. Það var kakóbragð af henni. Ég mundi ekki eftir þessu fyrr en ég var á rúntinum með Tinnu og Hebba í fyrra og við villtumst á leiðinni heim frá því að sækja pitsu á Domino´s í Kópavogi. Þessi skyndilega og mjög gleðilega minning var mesta uppljómun sem ég hef orðið fyrir um ævina.

Hér á Hellissandi er snjórinn orðinn eins og óvinur í bíómynd sem nálgast um leið og maður blikkar augunum. Fyrir nokkrum dögum var kominn snjór í Helgrindurnar, en engin önnur fjöll. Í gær horfði ég hrifin á kúkabrúnt Búrfellið bera við snjóhvít fjöllin fjær. Þegar ég vaknaði í morgun og leit upp að jöklinum var allt hvítt. Eins og Gunna sagði: Hér hefur verið haust í allt sumar og nú er kominn vetur. Ég fer heim ekki á morgun, heldur hinn – mér er slétt sama.

(Í hausnum er hausinn á Ragga sögukennara.)

Ég skelf. Helsta ógleðitilfinningin er liðin hjá, en gamli góði þynnkuskjálftinn er samur við sig. Reyndar skelf ég líka af kulda, mér er búið að vera kalt í viku. Hér vinna konur á besta aldri, þ.e. breytingaskeiðinu, sem eru sífellt í svitabaði og eru því alltaf að skrúfa niður í ofnunum og opna gluggana svo allar vistarverur starfsmanna verða eins og frystikista. Það er nefnilega skítadrullukalt hér á Hellissand í augnablikinu, og brjálað rok. Í gær fauk ég milli hótelsins og sjoppunnar og sjoppunnar og heimilis míns og það var bara heppni að mér hafði nýlega verið gefin húfa og fékk ekki eyrnabólgu í ofanálag. Kom heim og vafði mér inn í sæng og lopapeysu og horfði á Spinal Tap sem Ásgeir lánaði mér – hún er ógeðslega fyndin.

Í eymd minni og volæði hef ég verið á netflakki í morgun, lesið blogg sem ég hef ekki lesið lengi, kommentað þar sem ég hef ekki kommentað lengi og skoðað ársgamlar myndir úr Indlandsför Svövu. Sem ég hef ekki séð mjög lengi. Þynnkunni fylgir í þetta sinn einhver undarleg væmni svona í morgunsárið og ég sit hér og kvelst yfir því hvað ég elska alls konar fólk mikið og hvað það er langt í burtu fyrir sunnan.

Ég er líka haldin sérkennilegri þráhyggju þessa dagana sem Hlölla fannst sjúk en Bryndís skildi betur, enda sjálf á leiðinni burt. Ég er orðin skíthrædd um að það deyi einhver á meðan ég er úti, og ég muni þá bæði missa einhvern vin eða ættingja og þurfa að koma heim í jarðarförina. Og ég er með það á heilanum hvaða jarðarfarir ég myndi koma heim fyrir. Þegar amma og afi hringja tala ég við þau af viðkvæmnislegri nærgætni og enda hvað eftir annað í hugleiðingum um hvað ég þurfi nú að eyða miklum tíma með gömlu hjónunum þegar ég kem í bæinn – maður veit jú aldrei hvenær kallið kemur (þau eru reyndar öll við hestaheilsu og engin rökleg ástæða fyrir þessum ótta). En eins og Hlölli benti mér réttilega á er sennilega best að reyna að hemja þessa þráhyggju, enda myndi ég þá aldrei geta farið neitt af ótta við að einhver hrykki upp af á meðan. Og væri alltaf hangandi yfir fólki eins og pestin, til að eyða örugglega nógu miklum tíma með því.

Annars er allt klappað og klárt fyrir útlandið. Ég er komin með flug, meiraðsegja heim aftur því það var ódýrara, hótel í Lissabon eina nótt, hótel í Coimbra fjórar nætur og staðfestingu frá háskólanum. Það eina sem mig vantar er húsnæði fyrir veturinn og hyggst nota vikuna sem ég hef áður en skólinn byrjar til að leita. Gunnþóra er búin að kenna mér að segja ,,ég tala ekki portúgölsku, má ég tala ensku?” og svo krossa ég bara fingur að svarið verði já í sem flestum tilvikum. Ég er ekki viss um að hrognaspænskunni verði neitt betur tekið. El revanchismo nacionalista alemán era una de las causas profundas de la segunda guerra mundial…

Ég verð þó að viðurkenna að ég á eftir að sakna Emmu á ferðalagi mínu. Mér finnst hálfóviðeigandi að fara í flug án þess að taka hana með, og Ferðagögnin, en svo heitir plastmappan sem við geymdum í vegabréfin okkar og miðana. Ferðagögnin eru ættargripur í fjölskyldu Emmu og afar traustvekjandi. Það á líka eftir að vera einmanalegt að fá sér hvítvín og rækjubrauð einsömul í Leifsstöð, en þeirri hefð viðheld ég fram í rauðan dauðann. Síðast, þegar við fórum til Barcelona, var ég að því komin að gubba við þetta smáflöskuvín á fastandi maga klukkan hálfsex að morgni, en ég mun ekki láta magann ráða.

Það er 14 stiga hiti og létt þoka í Coimbra. Spáin fyrir næstu fimm daga hljóðar upp á hita á bilinu 25 til 31 gráða. Ég reyni að ylja mér með þeirri tilhugsun og lopapeysunni.

Ég dembdi mér inn á myndasíðuna hjá rauðhausunum og Elínu...er þetta ekki bara sætasti strákur sem þið hafið séð?
http://kuntur.myphotoalbum.com/view_photo.php?set_albumName=album13&id=000_0039
Thumbs up, Ásgeir, ég ætla að verða búin að giftast þér að minnsta kosti einu sinni áður en ég dey.

Snillingarnir deyja víst líka, og stundum er eins og þeir deyi bæði hraðar og meira en annað fólk. Ég vissi ekki að Bessi Bjarnason væri dáinn fyrr en ég sá minningargreinarnar í Mogganum í dag. Enn og aftur einnar mínútu þögn í lobbíinu – það er óhugnanlegt hvað einnar mínútu þagnirnar eru orðnar langvarandi – til að votta virðingu þessari rödd sem ég rifja skýrar upp en raddir nákomnustu ættingja. Afi þinn er rugludallur.

Ég tel niður dagana. Er búin að gera heillangan lista yfir það sem ég þarf að gera á þessari einu viku í bænum, mestanpart ömurlega leiðinlegt dót eins og að fara á milli banka og tryggingastofnana. Ég hlakka samt til að fara í gegnum fötin mín og gefa í Rauða krossinn. Lúmsk skipulagsárátta mín, sem fæsta myndi gruna ef þeir sæju herbergið mitt, fær seðjandi útrás í svonalöguðu, sem og borðadekkingum og bílaþvotti.

Gunna kokkur tvinnar saman blótsyrðin þessa dagana því matvælafyrirtæki keppast við að misskilja pantanirnar frá henni. Nokkrum dögum fyrir lokun fær hún senda heila kassa af sjaldgæfum kryddjurtum og fjölskyldupakkningar af lambafillet sem enginn hefur pantað í allt sumar. Sjö bökunarkartöflur urðu að sjö pökkum af lauk. Á sunnudaginn ætlum við að halda hlaðborð með yfirskriftinni Restar 2005. Þar verður hægt að fá ýmislegt góðgæti á borð við laukbökur, instant vanillubúðing og marineraða síld. Þessi marineraða síld er það ógeðslegasta sem ég hef séð. Ég hef verið að fylla á hana, setja hana fram á morgunverðarborð, ganga frá henni og hella henni óvart yfir hendurnar á mér í mánuð og ég ætla aldrei aldrei aldrei að borða þennan viðbjóð sem lyktar eins og rotið lík. Eða örugglega verr. Ég hef aldrei fundið lyktina af rotnu líki.

Ég átti frí í gærkvöldi og leigði mér Oldboy. DVD-diskurinn var eitthvað bilaður og hoppaði alltaf áfram um senu þegar nokkrar mínútur voru liðnar af þeirri fyrri. Það er til marks um tillitssemi og þolinmæði mína sem nútímakvikmyndaáhorfanda að ég hélt að þetta ætti að vera svona en var aðeins efins um aðferðina, enda orðin kolrugluð í ríminu og algjörlega búin að tapa öllu sem hefði getað verið söguþráður. Það var ekki fyrr en 112 mínútna langri myndinni lauk eftir klukkutíma áhorf sem ég gerði mér grein fyrir gallanum á disknum.

Ég er búin að vera svakalega geðvond síðan ég kom aftur en núna hef ég ákveðið að taka Celiu Cruz á orðinu. La vida es un carnaval. Sex dagar.

Aldrei sést neinn á gangi. Aftur á móti er andlit í hverjum glugga, bak við stórisa og rykugar pottaplöntur. Börnin fá bíl á sautján ára afmælisdaginn sinn og eina merkið um líf utandyra (ef frá eru taldir þeir ferðamenn sem slæðast í bæinn) er brummið í bifreiðum íbúanna. Nei, ekki eina merkið, nokkur börn að leika sér á sunnudögum og geltandi hundar. Það bergmálar meira að segja gelt utan frá sjónum.

Andlitin í gluggunum hafa sérlega starandi augnaráð, sem verður meira starandi eftir því sem maður er sérkennilegri. Úti að labba, undarlega klæddur, ókunnug utanbæjarmanneskja.

Ég man nokkur nöfn. Hellissandur, Grenivík, Búðardalur. Á Grenivík stóð skólinn tómur en var verið að byggja við elliheimilið. Í Búðardal er ekkert nema sina og skakkir snúrustaurar við grá einbýlishús. Hvað ætli séu mörg svona þorp á landinu? Þar sem allt umhverfi lyktar af vonleysi og menningarskorti nema á blíðustu góðviðrisdögum.

Ég stakk af í gær, þó það væri blíður góðviðrisdagur. Ég gat ekki horft á eftir Hlölla keyra í bæinn og fá ekki far. Tæpur sólarhringur í bænum er orðinn andleg frelsun – að sjá fólk á götunum, fara í bókabúð, lesa blöðin á kaffihúsi. Meiraðsegja skerandi þynnkan batnaði. Það er lýsandi fyrir þorpið hér að við höfðum ekkert að gera á föstudaginn nema hrynja í það, sem við og gerðum. Langvarandi áhrif frá fylleríinu eru kvef sem ég held ég sé að fá eftir heldur kalsalega útiveru þá um kvöldið. Það var þegar við vorum orðin það sótölvuð að við vorum farin að finna upp á alls konar skemmtilegu til að gera utandyra í kolniðamyrkri og kulda um miðja haustnótt, eins og til dæmis að fara í berjamó.

Og nú er ég komin aftur. Vopnuð fjórum nýjum Simpsonþáttum og Spinal Tap frá Ásgeiri. Þessi vika verður reyndar álíka annasöm og sú fyrri, en ég ætla að finna mér tíma til að horfa.

Hress Dani

Mér líður svo afskaplega vel. Ég vildi bara deila því með ykkur. Gunna kokkur var svo yndisleg að senda mig heim um leið og Þjóðverjahópurinn var farinn. Ég var víst augljóslega mjög andlega þreytt, enda fór leiðsögumaðurinn þeirra alveg með mig af stressi. Ég fór heim og svaf og fór í sturtu og las Fréttablaðið og nú brosir veröldin við mér.

Ég var ekki fyrr komin inn úr dyrunum á hótelinu en pósturinn færði mér sendingu frá pabba, nýjasta tölublað Tímarits Máls og menningar. Það hafði í för með sér góða tilfinningu og svolítið hraðari hjartslátt að sjá nafnið sitt og afurðir með þessari kunnuglegu leturgerð í þessari kunnuglegu uppsetningu. Ég er ekki búin að lesa neitt nema eigin ljóð og ætla að treina mér það svolítið.

Hún er sæl sú vitneskja að það kemur ekki annar túristahópur fyrr en á sunnudaginn. Reyndar verð ég í fríi þangað til, frá miðjum degi á morgun, og þá ætlar Hlölli að koma og sötra með mér rauðvín - ég á meira að segja osta og súkkulaðirúsínur þannig að þetta verður afar dannað - og svo ætla ég að draga hann með mér inn í Ólafsvík að borða skyndibita.

Þessir tveir síðustu hópar eru ríkir Kanar, með töskuburði og skringilegustu morgunverðaróskum, ýmist frekir eða óhemju indælir. Mér líkar almennt ágætlega við bandaríska ferðamenn. Þeir eru yfirleitt bara hressir og málglaðir um allan andskotann, þrátt fyrir að hafa arfaslakan smekk á myndlist og póstkortum. Þýska túrista á ég í ástarhaturssambandi við. Ungir Þjóðverjar eru yfirhöfuð ljúfir og kurteisir en tilhneiging þeirra eldri að afneita þeirri staðreynd að það talar ekki allur heimurinn þýsku fer í taugarnar á mér. Guð hjálpi þeim hótelstarfsmanni sem verður á að segja ,,ich sprache nicht deutsch" því það túlkar fólk sem pottþétta staðfestingu á hinu gagnstæða. Ég hef setið undir óteljandi tíu mínútna ræðum um hitt og þetta á þýsku í sumar, með tilheyrandi kollkinki og spurnarsvip.

Leiðinlegasta fólkið sem ég hef hitt voru Portúgalir. Ég vona að það hafi verið einstakt atvik. Hins vegar eru og verða danskir eldri borgarar í sérstöku uppáhaldi. Eftir ferðamönnunum að dæma er elsta kynslóð Dana einstaklega skapgott og þolinmótt fólk sem tekur öllu sem upp kemur með stóískri ró og vinalegu brosi. Ég þjálfaðist heilmikið í dönsku í sumar, sagði til um staðsetningu sundlaugarinnar og verð á póstkortum, lánaði hleðslutæki og ræddi tilgang lífsins og framtíðaráform mín. Einn hópur danskra gamalmenna skellti manni við píanóið og djammaði fram á nótt, að vísu við takmarkaða hrifningu næturvarðarins. Svona ætla ég að vera þegar ég verð gömul.

Hér á Hellissandi flýgur tíminn eins og venjulega. Ég hef lagt mig fram um að njóta lista, útivistar og náttúruskoðunar, í samræmi við skapandi og frumólgandi eðli mitt.

Ég hef séð eftirfarandi bíómyndir:

-         Scary Movie 3

-         Stuck on you

-         Hotel Rwanda (ég grét svo mikið að ég varð að hætta og horfa á restina daginn eftir, samt hef ég ekki skælt yfir bíómynd síðan Lion King var sýnd í kvikmyndahúsum ´94)

-         La mala educación

-         Mar adentro (ah, Javier Bardem, hugsaði ég, en nei, hann er sköllóttur og rúmliggjandi svo til alla myndina…og hún er ekki skemmtileg, Alejandro Amenábar mistækur sem fyrr)

Að auki hef ég horft á um það bil 758 Simpsonþætti.

Ég hef lesið eftirfarandi bókmenntaverk:

-         Líf í skáldskap, samræður Ólafs Ragnarssonar og Halldórs Laxness. Það tók mig mjööög langan tíma að komast í gegnum hana.

-         Bréf til Láru. Það tók mig næstum því lengri tíma að komast í gegnum hana. Ég skemmti mér mest yfir kaflanum um lifandi kristindóm í Suðursveit.

-         Felidae eftir Akif Pirincci. Það er sakamálasaga um tékkneskan kött. Hún var í miklu uppáhaldi hjá mér þegar ég var þrettán, ég tók hana annan hvern mánuð á Borgarbókasafninu.

-         Hringurinn um Snæfellsjökul. Svæðiskort gefið út af Snæfellsbæ. Aftan á flennistóru korti af svæðinu undir Jökli er löng úttekt í smáu letri á hverri einustu hundaþúfu. Hún er svo snilldarlega skrifuð og af svo blygðunarlausri hollustu við utanvert Snæfellsnes að kortið er það besta sem ég hef lesið í sumar. Til dæmis er minnst á Kristófer nokkurn Jónasson frá Arnarstapa ,,sem gert hefur garðinn frægan erlendis í frjálsíþróttum öldunga”. Rithöfundar upprunnir á svæðinu eru taldir samviskusamlega upp: til Sandara teljast Steinar Sigurjónsson, Jóhann Hjálmarsson og séra Eðvarð Ingólfsson en Þorgrímur Þráinsson á rætur sínar í Ólafsvík.

Með einmitt þetta kort að vopni hef ég þvælst af fremsta megni um nágrenni þorpsins, til dæmis í dag í guðdómlegu haustveðri. Um síðustu helgi kom familían í heimsókn á hinni stórskemmtilegu uppfinningu átómóbíl, sjálfrennireið, svo að ég komst með þeim alla leiðina á Hellnar og Arnarstapa, Djúpalónssand og Dritvík (sem sögð er draga nafn sitt af því þegar skipverjar Bárðar Snæfellsáss skitu út fyrir borðstokkinn og kúkinn rak á land í víkinni). Reyndar enda einsamlar gönguferðir mínar yfirleitt að éta krækiber úti í móa. Þegar gott er veður eins og í dag hef ég tilhneigingu til að vilja hníga niður við hvert einasta lyng sem ég finn og hreyfa mig ekki fet, sitja bara og tyggja krækiber og virða fyrir mér útsýnið, sem alls staðar er frábært.

Mig langar í berjamó eins og við fórum í vestur í Dölum hér í denn, meðan afi hafði enn heilsu til að hlaða okkur öllum á kerruna og keyra svo á hjartfólgna traktornum Gránu upp í brekkur sem ég man ekki hvað heita og eru á landi afa míns. Mér fannst þær óravegu frá húsinu þá. Þegar vikulangri berjatínslu lauk seint í ágúst var ekki hægt að stíga inn í stóra forstofuherbergið í Árbæ, húsinu ömmu og afa, fyrir dollum og dunkum smekkfullum af bláberjum. Þaðan er máski komin sú sjúklega tilhneiging ömmu að safna alls konar plastdollum og glerkrukkum – þegar þau fluttu fyrir nokkrum árum máttum við versogúð drösla öllum dollunum og krukkunum sem amma hafði pakkað samviskusamlega niður, niður af fjórðu hæð í blokkinni í Hlíðunum og upp á sjöttu í blokkinni í Breiðholtinu. Sumir hefðu kallað það óþarfa áreynslu, en amma stóð fast á sínu.

Reyndar renna þessar berjatínsluferðir oft saman við ferðirnar sem við fórum á áðurnefndri Gránu að sækja eldivið í reykhúsið hans afa (myndir af mér átta ára með fléttur tvær, stórar framtennur og birkilurk um öxl) og þær sem við fórum um móana með hrossabresti til að fæla Miðgarðskindurnar út úr girðingunni. Í leiðinni tókst yfirleitt að fæla Ástríði litlu systur mína, þá um þriggja ára, og þurfti að fara með hana organdi inn í bæ. Hún vissi varla við hvað hún var hræddust, kindurnar eða hrossabrestina. Ó, horfna æska. Ég væri alveg til í að skreppa í Dalina aftur, það er langt síðan ég hef komið þangað.

En ég leggst ekki bara í gönguferðir og krækiberjaát, ég held ótrauð áfram þeirri stefnu að hlusta á hvert einasta lag sem ég á inni á tölvunni minni, en þau eru um 2300. Auðmjúkt lagasafn, en nóg að gera. Í gær tók ég íslenska pakkann í þvottahúsinu, og endaði á Frostrósum með Vilhjálmi Vilhjálms. Hann hefur ekkert í Hauk Morthens. Það vantar allan melódramatískan þunga í flutninginn, hann er bara mjóróma vælukjói. Ég var einnig ósátt við að hann skyldi breyta ,,ó, þyrmd´onum, gefð´onum grið” í ,,ó, þyrmd´enni, gefð´enni grið” – einhvern veginn held ég ekki að það hafi verið af femínískri sannfæringu (víst geta konur verið sjómenn). Haukur skammast sín ekki fyrir að bregða sér í hlutverk harmi slegnar konu sem situr andvaka af söknuði og áhyggjum yfir ástmanni sínum á sjónum. Mér finnst fjarri því jafn sannfærandi myndin af Vilhjálmi að biðja fyrir einhverri stelpu á skipi. Ég þoli ekki þegar söngvarar eyðileggja texta með óþarfa tilhliðrunum á kynjum. Eins og þegar ég fór á tónleika með Ragnheiði Gröndal og hún söng lagið Boy from Ipanema. Af hverju ekki að fara að dæmi Astrud Gilberto og syngja einfaldlega um manninn í þriðju persónu sem þráir stúlkuna frá Ipanema: ,,she looks straight ahead, not at he”. Hver er þessi strákur frá Ipanema? Tall and tan and young and lovely? Sways so gentle? Er þetta einhver brasilískur klæðskiptingur?

Ég veit ég hljóma eins og gamalmenni.

Á föstudaginn fundum við systir upp nýjan leik í staðinn fyrir skæri, steinn, blað. Hann heitir maður, jógúrt, gerill. Maðurinn étur jógúrtið, jógúrtið er gerilsneytt og gerillinn étur manninn. Hvorug okkar mundi nógu mikið úr líffræðinni til að átta okkur á hvort rotverur væru gerlar, og létum það liggja milli hluta.

Ég er farin að fara svo svakalega úr hárum meðan ég sef. Það er engu líkara en loðfíll hafi sofið á koddanum mínum.

Ég er að niðurlotum komin. Þessi eini bjór sem ég hef sötrað meðan ég skrifa hefur róandi áhrif þar sem þeirra var ekki þörf. Ég tími samt varla að fara heim að sofa, vitandi að andartaki eftir að ég líð út af þarf ég að vakna til annars þrettán tíma vinnudags, en ætla að leyfa skynseminni að ráða. Les kannski nokkrar blaðsíður og svo bara aaa við Kristínu.

Bein tilvitnun úr tölvupósti sem barst mér kl. 15:44:49 í dag:

,,Dear Kristín Svava Tómasdóttir,
    I've received your application form for the Portuguese Annual Course.
Please don't forget to send by mail the 100€ for the pre-enrolment fee as
well as two passport photos. Thank you.
    Best regards,

Francisco Soares de Oliveira
Serviço dos Cursos de Português para Estrangeiros"

Nú er bara að redda bjútísjottinu og monníinu, and I´m off baby!